A OUTRA AGRICULTURA

Posto que xa vos contamos anteriormente a enorme problemática que trae con sigo a agricultura actual, para a saúde das persoas e sobre todo para o medio ambiente, queremos propoñer o que nos parece a alternativa ou solución… A agricultura ecolóxica:

Trátase dunha forma diferente de enfocar a produción agraria, baseada no respecto ó entorno e en producir alimentos sans da máxima calidade e en cantidades suficiente. Iste sistema agrícola evita ou exclúe o uso de produtos químicos así como de material xenético modificado. O seu eixe principal é unha planificación a longo prazo do manexo do chan, o que inclúe un plan de rotación de cultivos, incorporación de M.O. (maleza e estercos ), uso de cultivos de cobertura e abonos verdes, axeitadas prácticas de labranza e conservacións de chans e auga, control biolóxico de pragas, utilización de fertilizantes ecolóxicos, reciclaxe de nutrientes, diversificación da produción, e conservación do medio ambiente...

Utiliza como modelo á mesma natureza, extraendo dela toda a información posible, isto unido ós actuais coñecementos técnicos e científicos, pode dar uns excelentes resultados.

Obxectivos básicos da agricultura ecolóxica:

Segundo a Federación Internacional de Movimientos de Agricultura Orgánica (“IFOAM”) http://www.ifoam.org/ resúmense en:

- Producir alimentos de alta calidade nutritiva en suficientes cantidades.

- Traballar cos ecosistemas en lugar de querer dominalos (de xeito que non produzan impactos ambientais negativos).

- Fomentar os ciclos bióticos dentro do sistema agrícola, que abrangue microorganismos, fauna e flora do chan, as plantas e os animais.

- Manter e aumentar a longo prazo a fertilidade dos chans.

- Emprego dos recursos renovables locais nos sistemas agrícolas.

- Reciclaxe de nutrientes minerais e materia orgánica.

- Manter a diversidade xenética do sistema agrícola e do seu entorno, incluíndo protección de hábitats de plantas e animais silvestres.

- Lograr coas prácticas desenroladas no proceso produtivo, un ingreso económico familiar e comunal satisfactorio.

- Non incorporar ós alimentos sustancias ou residuos que resulten prexudiciais para a saúde ou termen a súa capacidade alimenticia.

O certo é que é difícil expoñer de xeito breve a cantidade de beneficios que nos reportaría este sistema:

Beneficios sociais:

E máis; nesta época que a xente chama crise... A produción ecolóxica require moita man de obra, co que se xeraría moitísimo emprego, principalmente no rural. Isto implica un dobre beneficio, pois tamén se recuperaría a cultura agrícola tradicional co seu profundo coñecemento dos procesos naturais, das variedades e razas apropiadas ás condicións de cada zoa e o aproveitamento íntegro e sostible dos recursos naturais. Non estamos a dicir que o bo fose voltar ó pasado, senón saber mesturar os coñecementos tradicionais cos modernos na súa xusta medida.

Beneficios á saúde:

Numerosos estudios amosan que os produtos producidos mediante agricultura ecolóxica teñen un valor nutritivo ata 6 veces maior, que os enchidos de química (para aumentar o tamaño, e aditivos para que teñan “mellor” aspecto), que podemos atopar no super, e son todo auga. Certo que os froitos de cultivo ecolóxico poden ser mais irregulares en forma , tamaño e cor; pero tamén, que son indudablemente mais sanos, saborosos e cun mellor aroma. Ademais consumindo este tipo de alimentos asegurámonos non inxerir ningún tipo de residuo tóxico.

Beneficios ecolóxicos:

Substituíndo o uso de produtos químicos (que terminan sempre nos chans, augas ou estómagos e pel de calquera ser vivo) por medios como a asociación de cultivos e outros insecticidas naturais. Labrando só o necesario para evitar erosións; empregando só cultivos autóctonos e variados e non monocultivos; reducindo a esaxerada mecanización das explotacións co conseguinte aforro de enerxía…………

Deste modo é indudable que os danos ó medio ambiente reduciríanse considerablemente, ata chegar a ser mínimos, podéndolle legar ás seguintes xeracións os recursos e terras, polo menos, en proceso de recuperación.

Beneficios económicos:

A longo prazo reflectiríase un notable aforro enerxético, ademais os chans, ó non ser esquilmados poderían seguir producindo indefinidamente. As zoas rurais enriqueceríanse e revaloraríanse grazas ós produtos locais sen necesidade da grandísima importación actual.

Démonos conta de que co actual sistema agrícola non chega para alimentar a tódalas persoas do mundo senon que somos uns poucos os que malgastamos os alimentos grazas o suor e o traballo dos que os producen, e ademais ten unha brutal dependencia no terreo enerxético das grandes empresas multinacionais, que xa se teñen repartido o pastel dos recursos naturais, así explotan libremente os agricultures pagandolle cantidades ridiculas por producir os alimentos. A liberdade e autonomía tan proclamados polos nosos partidos políticos, tanto do individuo como da comarca, ou do país enteiro quédanse en pouco máis que papel mollado.

Problemas importantes á hora de que a agricultura ecolóxica saia adiante son a desidia xeral da poboación, ademais das “brillantes solucións” que ofertan os gobernos nos seus programas políticos, que non soen durar máis de catro ou cinco anos, xa que a súa preocupación é máis a incidencia electoral ca ningunha outra cousa.

Outro importante problema é a dificultade de conseguir sementes biolóxicas. Poucos agricultores ecolóxicos consideran hoxe en día que empregar sementes biolóxicas sexa unha cuestión primordial. Que importancia ten a orixe das sementes se o cultivo se realiza sen ningún tipo de tratamento? A planta que obteñamos será igualmente sans e equilibrada. É certo, pero ¿Podemos apoiar á vez á agricultura biolóxica e ás grandes multinacionais produtoras de semente que producen sen ningún tipo de respeto polo medio ambiente? A produción de sementes é unha das actividades agrícolas máis contaminantes que existen, pois coa escusa de que as plantas non son para o consumo humano úsanse grandes cantidades de abonos, pesticidas, defoliantes e hormonas.

Parécenos incrible que o regulamento europeo permita a utilización deste tipo de sementes. Ademais non recolle a obriga de utilizar variedades autóctonas, e aínda que prohibe o uso de transxénicos, non ocorre o mesmo coas variedades híbridas.

O catálogo nacional de sementes é unha arma de dobre fío, pois todo o que non aparece nel non pode ser comercializado na unión europea, e por tanto “non existe”. Este sistema non permite que moitas variedades locais poidan ser comercializadas de xeito legal, así os agricultores vense obrigados a mercar esas sementes producidas polas multinacionais cando nin sequera se axustan ás condicións do lugar onde serán implantadas, ou senón producir as súas propias sementes, o que non sempre é doado.Deste xeito, unha agricultura que ,en orixe, procura unha total independencia acabase vendo obrigada a depender dos “monstros” da agroquímica.

Actualmente, en España dispoñen de semente biolóxica tres empresas:

ECOVIAND: ecoviand@ecoviand.com

Semillas Silvestres S.L.: informacion@semillassilvestres.comC.P.B.

Central de produtos biolóxicos: comercial@cpbio.com

Debido ó rápido e enorme crecemento tecnolóxico acadado nas ultimas décadas, o home moderno foi alimentando a ilusión de deixar de depender do medio natural… Nada mais lonxe da realidade. De feito ou nos decatamos xa de que a cousa non vai ben, ou estes problemas non terán solución.

A ENERXÍA

Quizás o momento mais decisivo da humanidade foi o descubrimento do lume, conseguindo así transformar enerxía por primeira vez, de forma artificial. Dende entón a enerxía foi un dos elementos indispensables na satisfacción das necesidades cotidianas de toda forma de organización social.
O longo da historia estas enerxías usadas polo home foron evolucionando e cambiando. Os primeiros sistemas enerxéticos utilizados dependían dos fluxos naturais de enerxía da forza animal e humana mediante calor, luz e traballo. Posteriormente transformaron as arbores en enerxía luminosa e calorífica. Co paso dos anos, e o aumentar a nosa dependencia da enerxía, fomos descubrindo novas fontes, algunhas naturais como o vento (muíños de vento), solar ( os pobos construíanse en lugares soleados para aproveitar a radiación solar) e da auga ( muíños de auga), e outras moitas procedentes de combustibles que no seu proceso de transformación contaminan o ambiente e son finitas.
Por exemplo en España a estrutura de xeración de enerxía no ano 2007 era o seguinte; carbón 23%, fuel/gas 4.7%, ciclo combiando22.3%, nuclear 20%, Hidráulica 8.2%, eólica 7.3% e outras 14.5%. Tendo un 17% de procedente de enerxías renovables.
As fontes de enerxía pódense dividir en dous grandes grupos renovables e non renovables:
Enerxías non renovables:
Son combustibles fósiles que non se repoñen unha vez esgotados xa que necesitarían miles de anos de evolución para formarse. Dentro delas podemos citar o petróleo que é a enerxía da que mais depende a humanidade nestes intres, o gas natural, o carbón , o uranio do cal se opten enerxía mediante a fisión nuclear e xera residuos radioactivos que necesitan miles de anos para deixar de ser tóxicos. A parte de que todas elas producen residuos na súa transformación tamén degrada o medio ambiente para extraelas do solo.
Enerxías renovables:
Son enerxías que están de auxe hoxe en día por que a industria, gobernos, e outros estamentos de considerable poder que se enriquecen a costa do consumo de enerxía decatáronse de que os combustibles fósiles estanse esgotando, polo cal teñen que buscar outras formas de encher os seus petos. Deste xeito algo tan nobre como mellorar o noso entorno e coidar o planeta estase utilizando con fins puramente económicos, contribuíndo así a destrución de fermosas montañas para construír parques eólicos, destrución de ríos e vales fluviais para construír centrais hidroeléctricas, alterando a beleza dos desertos con grandes extensión de placas solares,... así podemos dicir que os grandes e verdadeiros percusores das enerxías renovables son as persoas de a pe, que conscientes do problema e o custo da produción de enerxía están a construír as súas casas, empresas,... suministrandose eles mesmos a enerxía de forma independente e por medio de enerxías renovables.
Dentro das enerxías renovables temos bastantes opcións:
Enerxía hidráulica:A enerxía potencial acumulada nos saltos de auga pode ser transformada en enerxía eléctrica. As centrais hidroeléctricas aproveitan a enerxía dos ríos para pór en funcionamento unhas turbinas que moven un xerador eléctrico. Sen embargo a construción de grandes presas hidroeléctricas xeran serios impactos ambientais e sociais xa que asolaga as terras que menos transformadas estaban pola man do home, polo tanto as que mais potencial medioambiental teñen, ademais hai que desaloxar as persoas que levan séculos vivindo nas ribeiras dos Riós supoñendo un gran custe emocional o ver como queda somerxida baixo as augas gran parte da súa vida e dos seus soños. Por estes motivos países con mais conciencia ecolóxica que o noso están apostando por desmantelar estas grandes presas mentres en España seguimos construíndo mais e mais centrais eléctricas. En España utilizase un 15 % desta enerxía para producir electricidade.
A bioenerxia: É a enerxía contida nos produtos vexetais e animais (incluíndo os desfeitos orgánicos) que pode ser capturada e almacenada como enerxía química. Dela pódese obter biocalor, bioelectricidade e bioenerxia. Este tipo de enerxía pode ser prexudicial para o ser humano dado que para producila en cantidades industriais seria necesario transformar gran cantidades de bosques en plantacións produtoras de biomasa, ou senón adicar as terras produtoras de alimentos a produción de biomasa co que dispararía o prezo dos alimentos a nivel mundial. Unha boa maneira de aproveitala é mediante a fermentación dos residuos orgánicos procedentes do lixo, ou dos residuos agrícolas e forestais que normalmente se queiman.
Enerxía solar: A radiación solar que se recibe na superficie terrestre pode converterse en calor, electricidade ou enerxía mecánica mediante diversos métodos; secado de produtos agrícolas, refrixeración de produtos perecedoiro, desalinización da auga, quentamento de fluídos, produción de electricidade,... Algunhas desta formas de aproveitar a enerxía solar non precisan ningún mecanismo para transformala, mentres que outro precisan placas solares que recollen a radiación solar e transfórmana almacenándoa en acumuladores. Esta é unha enerxía totalmente limpa que si se explota con moderación e unha boa opción para moitos países que reciben gran cantidade de radiación solar e desperdiciala seria unha temeridade.
Enerxía eólica: O quentamento non uniforme da atmosfera e da superficie terrestre debido a radiación solar, resulta na distribución desigual da presión na atmosfera, o que xera o movemento das masas de aire, e dicir o vento. Cando o vento fai xirar as grandes aspas conectadas mediante un eixo a un xerador de electricidade, a enerxía cinética producida convertese en enerxía eléctrica. Esta forma de producir electricidade ten bastantes incombintes; contaminación visual e acústica, transformación dos sistemas montañosos ou zoas costeiras, e causa gran mortaldade de aves, pero si se aproveita de forma racional pode ser unha boa alternativa.
Enerxía xeotérmica: O interior da Terra está constituído por magma e materia incandescente, a unha profundidade de aproximadamente 6.370 Km. Dado que a temperatura da superficie é moito menor, este calor tende a saír o exterior de forma natural. A aplicación desta enerxía geotermica pódese facer de diversas formas: Por medio de bombas de calor que a almacenan e a transforman, quentamento de espazos e invernadoiros, cultivo de peixes, crustáceos e algas, baños termais, produción de aire acondicionado por absorción,... Nos próximos anos teremos que perficionar a maneira de obter este tipo de enerxía renovable con grandisimas posibilidades.
Enerxía oceánica: A enerxía do océano manifestase polo menos de dúas formas; mecánica e térmica. A enerxía mecánica presentase nas mareas e as olas mentres que a térmica e devida a que os océanos cubran mais do 70% da superficie terrestre, sendo así os colectores solares mais grandes do mundo. Estas son formas de enerxía que están en proceso de investigación e a súa transformación en enerxía eléctrica inda esta pouco estudada pero realmente teñen un gran potencial.
Enerxía do hidroxeno: O hidroxeno é o elemento químico gaseoso mais abundante no universo, o queimarse solo produce enerxía e auga, polo que é o combustible mais limpo que existe. Sen embargo non se usa como tal, pero si ten múltiples usos na industria non enerxética. O hidroxeno é un portador de enerxía producíndoa a partir da disociación da auga en electrolizadores, ademais de almacenar esa mesma enerxía. O perfeccionamento da tecnoloxía do hidroxeno esta en marcha, e recibe gran atención a nivel mundial sendo unha fonte de enerxía renovable con moitas posibilidades de futuro.
Estas son as formas mais comúns de obter enerxías limpas, supoñemos que dentro duns anos o abanico será moito mais amplo, xa que a ciencia esta investigando bastante en este sentido, e seria de gran importancia que o custo das construción e das instalacións necesarias para producir enerxía de forma particular se abarate nos próximos anos, de xeito que cada casa, cada fabrica, e cada instalación teña os seus propios medios de producir enerxía limpa, deste xeito frearíase o negocio da produción de enerxía e tódalas instalacións serian auto suficientes. Tamén seria necesario que os artefactos e maquinas necesarias para producir a enerxía se integren o mellor posible ca arquitectura e co ambiente de cada zoa evitando así no posible os impactos visuais e acústicos. Pero o principal seria reducir o consumo irresponsable que estamos a facer da enerxía.
Esperemos entón que dentro duns anos todo isto sexa unha realidade, que desaparezan do mercado os combustibles fósiles, que os humanos sexamos capaces de adaptarnos a cantidade de enerxía producida de forma limpa e non ter que adaptar a enerxía as nosas necesidades, os nosos entoxos, vicios e malos hábitos enerxéticos. Tal vez conseguindo isto, consigamos dar un xiro as nosas vidas e teñamos un furo mais prometedor ou polo menos mais san; con menos contaminación, e freando así o quentamento global o cambio climático e outros problemas que nos afectan derivados da obtención de enerxía co custo que sexa.

¿Que é a permacultura?

Buscando información na rede, o certo e que vos pode parecer mais que una forma de vida, un negocio sen mais… Pois en case tódalas paxinas existentes tan so se vende a información, cursos ,construcións.. (todo co importe o lado)
Si se quere que un sistema como o da permacultura saia adiante, compre que todo o mundo poida acceder a calquera información de xeito sinxelo e gratuíto… De feito se so o chegan a poñer en marcha uns poucos, apenas se conseguirán resultados.
Neste planeta esquilmado, a maior parte da poboación non quere (ou non se lles deixa) abrilos ollos, e cambiar as actuais condutas, e os patróns de produción e consumo; A permacultura, deixando o marxen os aspectos filosóficos e espirituais, oferta certas solucións ós actuais problemas no mundo,empregando a ecoloxía como base para estudar, deseñar e realizar sistemas perdurables, funcionais, sostibles e integrados que sosteñan os asentamentos humanos e os ecosistemas naturais.
Nos anos 70, Bill Mollison e David Holmgren acuñaron o termo Permacultura, referíndose a unha agricultura (principalmente) perdurable e sostible, a “ un sistema integral e que se desenrola a si mesmo, contituido por cultivos plurianuais ou que se reproducen de xeito natural, por animais útiles para o home e para o propio sistema, e polo habitáculo humano; en definitiva,un ecosistema estable e autorregulado”.
É unha agricultura enchoupada pola filosofía (do Non Facer) do xaponés Masanobu Fukuoka:
“Traballar ca terra, non contra ela”. Sustituir a pregunta “¿Qué podemos esixirlle a terra?” por “¿Qué me pode dar a terra?”. Traballar en harmonía con ela e lograr unha produción lóxica e permanente.
En principio, antes de que se divulgara por todo o mundo, foi ideado co fin de proporcionar ideas ós grupos con moi poucos recursos económicos, pero moita man de obra, que querían instalarse no campo australiano, autoabastecendose …Pois Bill era nado en Tasmania (Australia).
A permacultura esta inspirada na observación e imitación dos sistemas naturais, xunto coa sabiduria ancestral de moitas antigas practicas de manexo da terra de todo o mundo, principalmente culturas indíxenas, e o saber científico.
O obxectivo e conseguir unha ecoloxía “cultivada”,e dicir deseñada para producir mais alimento do que atopariamos naturalmente na natureza, e aproveitar do mellor xeito posible tódolos recursos dispoñibles, para satisfacer as nosas necesidades.
Pero non so se trata de conseguir alimento… senón de que as persoas traballen xuntas e coiden unhas das outras. Por tanto non so trata de cultivos, senón que e tamén un xeito de vida que conten certos principios éticos.
En definitiva, unha nova forma de apoiar e enriquecer as nosas vidas sen a degradación ambiental e social dos nosos sistemas, e unha vía para alcanzar a sostenibilidade ecolóxica do planeta.
Istes son algúns dos principios básicos da permacultura:
-Coidala terra: Tanto as cosa viventes como as non viventes; solos, plantas, atmosfera, bosques, microhabitats, animais e augas. Esto implica a realización de actividades inofensivas e restauradoras, a conservación activa, e o uso ético e frugal dos recursos. Traballar ca natureza e non contra ela.
-Coidala xente: Que a xente e as comunidades se axuden entre si. Si podemos satisfacer de xeito simple as nosas necesidades básicas, non compre facer practicas destrutivas a gran escala contra a terra.
- Reparto equitativo dos recursos.
-A ecoloxía inclúe a humanidade.
- Deixar nas mesmas ou mellores condicións todo o que tocamos.
-Converter os problemas en oportunidades… Desfeitos en recursos.
-Todo afecta a todo: Nun ecosistema tódolos elementos están conectados entre si, un cambio nun, poderá ter consecuencias no outro, nos debemos usar esto o noso favor.
-Coller so o necesario. Saber parar cando se teña o suficiente.
-Cooperación en lugar de competencia.
-Mellor observar, pensar e investigar que traballar sen necesidade.
Para os que os interese o tema, aquí vos deixamos o temario dun curso .

http://www.tierramor.org/PDF-Docs/Introduccion_a_la_Permacultura2007_Ebook.pdf

O DESENROLO SOSTIBLE

O sistema económico baseado na máxima produción, o consumo, a explotación ilimitada de recursos e o beneficio como único criterio da boa marcha económica é insostible. Un planeta limitado non pode subministrar indefinidamente os recursos que esta explotación esixe. Por isto é necesario que o seguinte paso da evolución do ser humano sexa ir cara un desenvolvemento real, que permita unha vida que realmente nos satisfaga, pero compatíbel cunha explotación racional do planeta que coide o ambiente. É o chamado desenvolvemento sostible.
A mais coñecida definición de Desenvolvemento sostible é a da Comisión Mundial sobre Ambiente e Desenrolo (Comisión Brundtland) que en 1987 definiu como:
"o desenrolo que asegure as necesidades do presente sen comprometer a capacidade das futuras xeracións para enfrontarse ás súas propias necesidades".
Estas palabras tan acertadas e correctas, deberían ser o eixo principal polo que se rixan tódalas filosofías de vida en este planeta, tanto a nivel dos cidadáns como dende os estamentos públicos. A ninguén lle debería estrañar de que fose así. Pero cando afrontamos a realidade ou saímos a rúa é ben distinto.
O desenrolo sostible fundamentase en tres vertentes: a ambiental, a económica e a social, que deben abordarse politicamente de forma equilibrada e conxunta.
A incapacidade da especie humana para vivir en harmonía co planeta, a grande interacción entre o home e o sistema natural, son os grandes problemas mediambientais de hoxe. Até os nosos días, ninguna especie, excepto o home, conseguiu modificar tan substancialmente, en tan pouco tempo, as características propias do planeta.
A maioría dos problemas que tódolos expertos ven para que o desenrolo sostible sexa unha realidade, parten do funcionamento do actual sistema económico. O modelo hoxe dominante é aquel que di; que a economía vai ben cando medra o produto interior bruto (PIB). Este modelo non ten en conta canto custa á colectividade en termos ecolóxicos e sociais a medra dun punto do PIB. Non ten en conta que a capacidade de medra económica é finita, nin tampouco ten en conta as limitacións do sistema natural que están a levar ó planeta ao infarto ecolóxico.
O PIB é a vaca mais sagrada de todas as vacas sagradas da economía. O PIB mide o valor das mercancías producidas. “Canta mais produción, mais medrará o PIB; canto mais medre o PIB, mellor viviremos e mais riqueza haberá” ou isto é o que nos fan crer. A perversión do sistema vixente de contabilidade pode chegar a extremos insólitos. É o caso do gravísimo terremoto de 1994 en Kobe (Xapón). Alguén con autoridade pronosticou un impacto positivo coa reconstrución da zona de Kobe no produto interior bruto xaponés. O cabo de poucos días comezou a subir a bolsa de Tokío. Temos un sistema de medida que permite afirmar que é bo para a economía que haxa traxedias. Sen ir tan lonxe, aquí na casa, o "sistema" establece que os accidentes de tráfico teñen globalmente un impacto positivo na economía do país, posto que dan traballo a aseguradoras, a mecánicos, a médicos, a funerarias, etc.
A sociedade que somos todos os que habitamos este planeta, é o terceiro vértice para facer factible un desenrolo sostible, e tal vez o mais importante pero tamén o mais manexable. Vivimos nunha sociedade onde se valora as persoas pola riqueza e a posición social que teñen. Onde se premia os que acumulan riqueza en detrimento dos que a perden. Onde se nos di; que para ser feliz temos que ter gran cantidade de posesións e enseres, inda que despois non teñamos tempo a disfrutar deles. Onde todos podemos vivir sen ningunha carga de conciencia vendo morrer de fame os nosos semellantes. Onde se nos fai ver que o home civilizado esta fora da natureza e polo tanto non nos afectan as súas leis. Onde o éxito da humanidade pasa polo control da natureza... Todo isto inculcásenos dende pequenos nas escolas, nas casas, nos traballos ...polo tanto é difícil, en especial para o home de occidente, civilizado e rico; ver que poida haber outra maneira de vida, a cal nos faga ser mais persoas e polo tanto mais felices.
Unha vez analizadas as causas, é necesario dar un xiro radical a toda esta sociedade de consumo, industrias e gobernos, para poder dar outro paso adiante na evolución e asegurar o futuro das xeracións vindeiras.
Organismos internacionais como a ONU xa están advertindo da urxente necesidade de frear este proceso suicida no que estamos embarcados, propoñendo estratexias para camiñar na dirección do desenrolo sostible. O problema é que a súa capacidade de acción é moi limitada, estando suxeitas tódalas súas decisións os intereses particulares dos países mais ricos que vetan calquera iniciativa que poida frear a o seu desenrolo económico. Así iniciativas como as enerxías renovables ( enerxía do vento, enerxía solar,...) están sendo manipuladas e sobreexplotadas, vendéndonos unha preocupación e interese por facer un mundo mais limpo, cando o único fin que ansian e enriquecer as súas empresas.
As estratexias que nos permitan acadar un desenrolo sostible deben servir de catalizador ante a opinión pública e os responsables políticos.
Os principios básicos desta estratexia poderían ser os seguintes:
- Promoción e protección dos dereitos fundamentais das persoas.
- Soliradidade internacional.
- Garantir unha sociedade aberta e democrática.
- Garantir a igualdade entre homes e mulleres e entre as distintas razas.
- Participación dos cidadáns a nivel político.
- Coherencia e integración das políticas.
- Aproveitar a evolución científica para frear a explotación de recursos.
Para levar a practica estas ideas seria necesario que tódolos países camiñaran cara a autosuficiencia enerxética e alimentaria deixando de lado a importación e exportación con fins económicos. Promover a creación de comunidades autosuficientes e limpas que non teñan como fin o crecemento económico, senón o cultural e social co único interese de vivir dignamente e en harmonia ca natureza. Limitar a contaminación dos transportes polo cal é necesario reducir tódalas exportacións e importacións innecesarias.. Frear os desequilibrios entre as distintas nacións, onde as mais ricas axuden as mais pobres. Frear a perdida de biodiversidade mundial. Reciclado e reutilización de tódolos materiais utilizados, deixando progresivamente de usar produtos que xeren residuos contaminates. Educar a sociedade, fomentando así un cambio de ideoloxía mundial na que sexamos moito menos consumistas. En definitiva non explotar mais rápido do que a natureza poda restituír o explotado. E para controlar que isto se cumpra; crear organismos mundiais que velen polo cumprimento de tódalas normas impostas. Todos estes obxectivos serian a conseguir a longo prazo pero habería que comezar xa.
Outras alternativas mais radicais propoñen un desenrolo económico cero, paralizando toda explotación de recursos non renovables voltando así o momento en que rompemos o equilibrio ca natureza, postura que podería ser bastante correcta pero tería unha complexa instauración nunha sociedade tan capitalista como a nosa, polo cal a súa viabilidade seria bastante dudosa sen un proceso de cambio a longo prazo.
En definitiva, sexa de unha ou de outra forma, é necesario frear esta loucura na que estamos inmersos se non queremos levar a nosa especie a extición.